Vietnam? Bijzaak….

Als je naar een theatervoorstelling gaat die pretendeert het werkelijk onbekende verhaal te vertellen over Vietnamese bootvluchtelingen, dan verwacht je niet een onsamenhangende verhaallijn die eigenlijk nimmer écht de essentie van het boek weet uit te dragen.  
vietnam2
Foto: Melanie den Otter
Wat: Vietnam
Wie: Robin van den Heuvel, David van den Tempel, Charlotte Ha en Annefleur du Pré.
Wanneer: 21 februari 2020
Waar: Theater Orpheus, Apeldoorn
Door: Romy van der Kolk
De enige die als weinige hierin écht lijkt te slagen is Charlotte Ha, die de dochter van een bootvluchteling speelt. Ze speelt een jong meisje dat een oud naslagwerk van haar opa vind waarin deze alles heeft bijgehouden van de hele reis. Zij wil terug naar Vietnam om de plekken te bezoeken waar alles heeft plaatsgevonden. Charlotte maakt een mooie boog in haar personage, balancerend tussen wanhoop en trots.
De tweede die er in slaagt om een geloofwaardig personage neer te zetten, als buurmeisje Sterre, is Anne Fleur du Pre. Ze is zijdelings geïnteresseerd in het verhaal van Lien, maar veel drukker met het normale leven van een puberend meisje. Door dit verschil heel duidelijk wordt uitvergroot, wordt juist de tragiek van het verhaal (het zoeken naar eigen identiteit) mooi diepte gegeven door het goede samenspel van de jongedames. Wat Anne Fleur met haar eerste grote personage durft te doen op deze leeftijd, geeft veel belofte voor haar toekomstige carrière in de theaterwereld.
Maar daar houdt het helaas op.

Het wordt nooit duidelijk waarom Lien überhaupt beland is bij Margot én Freek. Het wordt ook helemaal niet duidelijk wat die verhaallijn met Vietnamese bootvluchtelingen te maken heeft, alleen dat Margot een dochter verloren heeft en daarom het idee heeft andere kinderen te moeten redden. Al zou je door het spel van Robin van den Heuvel eerder denken dat de vrouw een psychiatrische stoornis heeft, dan dat zij beschadigd is door verdriet van verlies. Daar lijkt iets drastisch misgegaan te zijn met tekstinterpretatie en begrip van het personage.

Het lijkt wel of David van den Tempel en Robin buiten het podium nog nooit een normaal gesprek gevoerd hebben; het script oplepelen gaat ze goed af, maar ze lijken geen idee te hebben waar de tekst over gaat. Elke zin mist intentie, emotie en scherpte, waardoor het niets meer dan afgevuurde tekst op het juiste moment blijft. Daarbij lijkt hoe zowel Robin en David zich over het toneel bewegen eerder op een schaakspel van regiezetten, dan een natuurlijk vloeiend bewegen.
Hoe anders is dit bij de jongelingen die zeker tekstueel dit stuk dragen.

De zang wordt veelal naast de muziek gezongen en is meerdere keren vals. Om nog maar niet te spreken over het onnodige aangezette vibrato van Robin dat ronduit storend is in de samenzang. Ook hier tonen Charlotte en Anne Fleur aan de volwassen hoe het wél hoort.

Maar nogmaals; wáár is het verhaal over de bootvluchtelingen, zoals beschreven in tekst en teasers? Er zijn slechts enkele scènes die hier over of op in gaan; er wordt geen heel duidelijk verschil gemaakt door intonatie, decor en belichting te veranderen en het is over voor je het weet. Het wordt nagelaten om daadwerkelijk dit verhaal te vertellen, terwijl de theatermakers toch keer op keer in elk interview aangaven daar zoveel belang aan te hechten. Maar waarom krijgen we het dan niet te zien?

Vooraf hebben wij natuurlijk ook de recensies van onze voorgangers gelezen, die veelal ronduit lovend waren. Hebben zij een andere voorstelling bekeken dan wij? Want wat wij voorgeschoteld gekregen hebben zijn de nieuwe kleren van de keizer; het verkooppraatje sluit niet aan bij het werkelijk verhaal. Buiten de jongelingen Charlotte en Anne Fleur was het de moeite absoluut niet waard.
Dat vonden overigens niet alleen wij, maar het gehele (weinige) publiek wat die avond de voorstelling bezocht: mensen om ons heen sliepen, waren met hun telefoon aan het spelen en een veelvoud besloot na de pauze de avond elders voort te zetten.

Als je belooft een verhaal te vertellen wat inderdaad nu actueler is dan ooit, doe het dan ook. Maar nu heeft het de plank in mijn ogen volledig misgeslagen.

‘Vietnam; als niets meer rest dan vluchten’ is nog in theaters te zien tot eind april 2020.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s