‘t Schaep, de musical wankelt

‘t Schaep met de vijf pooten staat in het collectieve geheugen van de Nederlander. Was het niet de eerste versie met Adèle Bloemendaal en Piet Römer uit 1969, dan is het wel de remake van een aantal jaar geleden met Loes Luca en Jenny Arean. De serie uit 1969 leverde een aantal evergreens op, waaronder “We zijn op de wereld om elkaar te helpen, niet waar?” en “Het zal je kind maar wezen.” Deze nummers krijgen ook in deze theaterversie van ’t Schaep een plek. Met hooggespannen verwachtingen togen wij naar het theater, deze verwachtingen werden niet ingelost.
schaep 2
Foto: Tom Sebus 
Wat: ’t Schaep met de vijf poten de musical
Wie: Ellen Pieters, Jeroen van Koningsbrugge, Jetty Mathurin en Jeske van de Staak
Wanneer: 5 mei 2019
Waar: DeLaMar theater, Amsterdam
Door: Robin Streppel
Kwetsbaar
De voorstelling speelt zich grotendeels af in het café van Kootje, ’t Schaep. Jeroen van Koningsbrugge brengt de kroegbaas tot leven en doet dit oké. Geen grote prestatie, niet storend, een stuntcasting is het wel te noemen. Het verhaal speelt zich af in een paar dagen, waarbij men denkt dat het ’t Schaep gesloten wordt. Het blijkt allemaal een misverstand. Als Doortje oog in oog staat met een liefde uit het verleden is het verhaal compleet. Een makkelijk verhaal, dat gedurende de voorstelling voortkabbelt. Doortje wordt gespeeld door Eva van der Gucht, die een kwetsbare Doortje neerzet. Toch mist Eva de kracht die een Loes Luca heeft. Ben je als toeschouwer op zoek naar een kopie van de originele acteurs? Zeker niet, maar wel naar acteurs die de presence hebben van een Luca of een Jenny Arean.
Verveelde cast
Dan denk je, Ellen Pieters! Ik houd van Ellen Pieters, daar waar ik haar zag in fantastische rollen van haar in Wat Zien Ik, De Grote Drie en Verplichte Figuren. Heerlijk mens, maar helaas weet zij met dit materiaal niet dat teweeg te brengen waardoor ik lyrisch kan zijn. Als Riet blijft ze niet meer dan een Amsterdamse in een panterprint. Riet is een irritante stoorzender normaal gesproken, die alles beter weet. “Of niet Arie Balk”, hoor ik Jenny Arean heerlijk snerpen. Pieters overtuigt geenszins met deze vertolking. Er wordt ingehouden in spel lijkt het, om het klein te houden. Dat terwijl de serie spettert zie ik hier een verveelde cast. Van Koningsbrugge straalt ook niet, maar doet zijn ding oké. Je ding doen vind ik niet oké het moet spetteren.
schaep 1
Foto: Tom Sebus
Talent
Jeske van de Staak doet dit wel, jarenlang een aanstormend talent in producties van het M-LAB. Nu in volle bloei op tour, na een prachtrol in Annie M.G. brengt zij nu Lena tot leven. Ze is geestig en zingt prachtig, dit laatste kunnen we niet van alle acteurs zeggen. Ze straalt in haar shownummer en dat is wat ik mis. Een ander die positief opvalt is comédienne Jetty Mathurin, ze speelt Opoe Withof en doet dit zeer geestig. Goede timing en ze heeft dat stoute dat een Carry Tefsen ook heeft. Tijdens het schrijven van deze review, blijf ik toch vergelijken. Is dat niet het gevaar als je een goed televisieconcept op de planken brengt? Lukas Blijdschap werd deze middag gespeeld door Wart Kamps, die enkele jaren geleden nog een Musical Award voor Cyrano in de wacht wist te slepen bij het RO Theater. Helaas weet hij met zijn Lukas mij niet te overtuigen. Lukas loopt wat achter, maar is soms ook gevat. Zijn Lukas is ook de kluns van het stuk, maar mist dat gevatte. Daarnaast is de zoektocht van Lukas naar liefde naar mannen onderbelicht gebleven, juist in de tijd dat ’t Schaep zich afspeelt is dat een belangrijke verhaallijn.
TV-serie in je hoofd
Wie is dan de boosdoener van deze tegenvallende productie? Het is dan gemakkelijk om naar de scriptschrijver Raoul Heertje te wijzen. Die een traag script heeft geschreven, de nummers vertellen niets over het verhaal. Als zelfs een Ellen Pieters een karikaturaal karakter neer zet, ben ik ook bang dat regisseur Gijs de Lange niet wist wat hij wilde met deze voorstelling. Ligt het aan mij als toeschouwer die teveel gehecht is aan de tv-serie? Tja, ga het wellicht zelf zien. Heb ik dan nergens van genoten? Ehm, jawel! De pauzefinale vond ik sterk door Eva van der Gucht, de grote groepsscènes in acte twee brachten veel meer vaart waaronder de bekende hits zoals “We benne op de wereld om elkaar te helpen niet waar?”, “Het zal je kind maar wezen” en “Als je mekaar niet meer vertrouwen kan.” Stuk voor stuk pareltjes uit het Nederlands cultuurerfgoed. Goed gebracht door de cast, maar het had meer ’t Schaep moeten zijn. Het transformeren van het erfgoed naar het moment, die bleef voor mij uit.
Wat vond jij van ’t Schaep in het theater? Laat het hieronder achter.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s