Soof kookt over en is nog wat lauw van smaak

We komen binnen in een grote keukenmet kookeiland. We zijn in De Kooksoof. Producent Cook a Dream heeft op de vloer het decor neergezet in L1, een hal waar normaal exposities plaatsvinden. Dit keer zijn hier de proefvoorstellingen van Soof, die je letterlijk kan proeven want Soof haar eten wordt uitgedeeld! Toffe nummers, goede acteurs (Matteo van der Grijn en Henriëtte Tol) en veel herkenbaarheid van een moeder in de hedendaagse maatschappij die tien ballen tegelijk in de lucht moet houden.

 Wat: Soof de Musical (proefvoorstelling)

Wie: Maike Boerdam, Matteo van der Grijn, Henriëtte Tol en Milan van Weelden

Wanneer: 2 december 2017
Waar: L1, Rotterdam
Door: Robin Streppel
soof_de_musical_cast (2).jpg

Er stond al een volwaardige voorstelling in deze proeffase, maar naar mijn mening wel een half uur te lang. Daarnaast is het verhaal van Soof niet erg diepgaand, waardoor men het echt van de humor moet hebben. Daar wringt de schoen mijns inziens. Grappen vallen (nog) niet altijd, personages zijn nog niet volledig ontwikkeld. Een voorbeeld hiervan is het personage van Jim (vergelijkbaar met Dan Karaty in de film), een gladde goeroe, die het hoofd van Soof op hol brengt. Dorian Bindels weet in no time een hekel aan zijn personage te creëren. Daarnaast mist hij de sexiness, die een Dan wel degelijk had in de film. Ik vind het ongeloofwaardig dat Soof voor hem valt.

Dat terwijl Soof in deze voorstelling als man Matteo van der Grijn heeft (de Brad Pitt van Nederland zeg maar), Matteo speelt de rol van Kasper fantastisch, zijn grappen vallen als enige al goed. Zijn lage stem komt goed tot z’n recht in de nummers, goede keuze!
Henriëtte Tol speelt de moeder van Soof, die als oude hippie koos voor een vrije opvoeding van Soof. Zou daar haar chaotische aanleg vandaan komen? Tol krijgt niet het materiaal om te schitteren, haar personage kan gevatter. Een paar goede oneliners erin zouden niet misstaan. De grappen die ze maakt zijn lauwtjes, daar zou wat meer peper in mogen.

De oneliners zitten nu voornamelijk bij irritante personages zoals Chantal (het kantoormiepje waarmee Kasper vreemd gaat). Daarnaast zijn de personages van de twee gaybuurmannen niet grappig, dat mag nog veel gevatter, vileiner en meer over de top. Doe het goed! De rol van de Poolse bouwvakker, gespeeld door Milan van Weelden (hij stond recent nog in Billy Ellliot in UK) vond ik in tegenstelling tot de andere bijrollen wel goed geslaagd, hij spiegelt Soof voor dat ze met haar hart moet denken. Het nummer “Doeschja” is een vocaal hoogtepunt. Ook mag de jonge actrice die de oudste dochter van Soof speelt vermeld worden, wat een mooie stem en overtuigend spel van zo’n jong talent.

Dan komen we bij hoofdrolspeelster Maike Boerdam, die met rollen in Miss Saigon, Annie en Rembrandt haar sporen ruimschoots verdiend heeft. Echter zal haar naam bij het grote publiek geen belletje doen rinkelen. Een gewaagde keuze van de producent, maar Maike zet een goede prestatie neer. Ze is non-stop op de vloer, drie uur lang. Ze zingt haar solo’s mooi, al moet je van haar schelle geluid houden. Toch moest ik aan haar wennen als de slonzige Soof, ze mist het girl-nextdoorgehalte dat Lies Visschedijk wel heeft. Maike zingt prachtige nummers, ze mag kracht winnen in haar komische timing. Haar mimiek en stil spel is komisch, maar de intonatie mag meer. Persoonlijk had ik Chantal Janzen een geweldige keuze in deze rol gevonden of Brigitte Heitzer, die beiden de komische noot aan de kont hebben hangen. Maike heeft nog tijd om te groeien, het is een pittige kluif en met twee weken repetitietijd staat de rol al goed.

Soof is een aaneenschakeling van momenten die de chaotische Soof overkomen. Het script van Roos Schlikker is geen kwalitatief hoogstandje, maar vermakelijk en herkenbaar. Toch zitten er genoeg platte momenten in met als “hoogtepunt” de befscène van Soof en Kasper. De muziek van Peter Slager (Bløf) en Ed Struijlaart is pakkend, met een paar mooie nummers. De finale is spectaculair, met mooie samenzang van de cast. Soof heeft mooie solo’s. De voorstelling duurt drie uur, om de spanning vast te houden moet die korter.

Soof heeft potentieel, maar er is nog veel werk aan de winkel. Mooi dat de producent ervoor kiest om het met workshopvoorstellingen te testen, dit is in Amerika gebruikelijk. Nu voor het eerst in Nederland deze vorm van ontwikkelen. De timing van de grappen moet beter, men moet de rollen specifieker maken. Het is om in kooktermen te blijven wat ‘lauw’, maar qua tijd kookt het over. Maar Soof heeft absoluut de mogelijkheid uit te groeien tot een sterrenrestaurant.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s