Drs. Down, droom met je ogen open

Voor zijn televisieprogramma sprak Ivo Niehe met de Spaanse jongen Pablo Pineda-Ferrer. Hij is hoogstwaarschijnlijk de enige persoon met het syndroom van Down die een universitaire graad behaald heeft. Die ontmoeting bracht Ivo Niehe tot het schrijven van het stuk drs. Down. Ondanks het mooie thema, mist hij de boot. De personages zijn eendimensionaal en er zijn rare keuzes gemaakt. Een gemiste kans, want het verhaal heeft potentie, zelfs internationaal. Echter heeft de script niet de lading die het had kunnen hebben.

Wat: drs. Down
Wie: Nando Liebregts, Rutger Messerschmidt Anne-Mieke Ruyten, Hugo Haenen, Sanne van Veen en Gijs Stallinga
Wanneer: 4 november 2017
Waar: Schouwburg Orpheus, Apeldoorn
Door: Robin Streppel

IMG_0023.JPG
Foto: Annemieke van der Togt 

“Kan Lucas met het syndroom van Down met succes een universitaire studie volgen? En helpt zijn academische titel om het meisje van zijn dromen voor zich te winnen? Alle clichés en vooroordelen komen aan bod als in een gezin een kind met een syndroom geboren wordt: ouderlijke ruzies, een jaloerse broer, eindeloze pesterijen, het aanbod om in te grijpen met plastische chirurgie en de hunkering naar een onbereikbaar vriendinnetje. “Heftig” zou je denken, maar door het gemakkelijke taalgebruik en gebrek aan subtekst komt het verhaal onvolledig naar voren in deze voorstelling.

Er is gekozen voor een minimaal decor met ledschermen, waarop video’s worden getoond. Nando Liebregts speelt Lucas en Rutger Messerschmidt zijn beste vriend Tom, van beide acteurs worden hun eerste scenes op het ledscherm getoond, een slimme zet. Het is pittig om een hele voorstelling te onthouden, maar met deze technologische ontwikkelingen is het mogelijk ze het onderdeel te laten zijn van het gehele verhaal. Zodra ze in het tweede deel van de voorstelling op het toneel staan ontdooit het stuk, beiden jongens spelen met plezier en doen dit geloofwaardig. De vriendschap zetten ze neer met de nodige humor. Een mooie kans voor beide heren om te stralen.

De muzikale voorstelling wordt omlijst met nummers, die eigenlijk weinig toevoegen. De moeder van Lucas heeft een paar mooie ballads, maar die vallen weg door het kille decor. Anne-Mieke Ruyten speelt de moeder goed, maar krijgt in dit rammelende script enkel de kans de optimistische moeder neer te zetten. Waar ligt haar worsteling? Dit in tegenstelling tot Hugo Haenen die de vader van Lucas neerzet als een brompot. De personages missen diepgang. De rest van de cast lijkt zo weggelopen bij Kinderen voor Kinderen. Het ensemble treedt op als klas van Lucas die hem in de eerste scenes niet accepteren. Alles wordt letterlijk gezegd, waarbij er weinig voor de bezoeker is om in te vullen, dat is jammer. Lichtpunt in de jonge cast is Sanne van Veen, die de klasgenote van Lucas speelt met haar prachtige stem.

De boodschap “er is geen beperking” is mooi. Die komt over, maar het verhaal had mooier verteld kunnen worden. Het is prachtig dat iemand met “Down” veel kan bereiken, waarom denken in beperkingen? Denk in kansen en mogelijkheden. Dacht Ivo Niehe dat ook bij het schrijven van de toneeltekst? Ondanks de vorm blijft de boodschap “Droom met je ogen open” overeind mede door de prestatie van Nando en Rutger.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s